و مردي باز ميميرد به روي دار بعدازظهر

صدايش باز مي پيچد در اين تكرار بعدازظهر

و مانده روبروي من كسي قاتل كه مي گويد

تمام غربتش را پشت اين ديوار بعدازظهر

صداي مرگ مي پيچد و بوي صندلي و دار

تضاد خلوتش هستند همه انگار بهدازظهر

دلش پر بود از غصه و احساسي  كه طغيان كرد

به روي گونه هاي خسته و تبدار بعدازظهر

و تنها مي رود اين بار تا مرز رها گشتن

ميان لحظه هاي خسته و كشدار بعدازظهر

خدا از روي لبهايش جدا يك لحظه مي ماند

به گوشم مي رسد بانگ خدا بسيار بعدازظهر

دقيقاٌ وقت رفتن بود و چشمانش نمي كاويد

تمام غربت او را پس از اقرار بعدازظهر

و من در خاطرم مانده دقيقاٌ چهار و چندي بود

سه شنبه مي رود با اين دل سرشار بعدازظهر

كسي بر او نمي خواند نماز وحشت و ميت

و طفلش خيره مي ماند به بند دار بعدازظهر

دگر شخصي نمي خواند برايش از خدا سوره

به جز يك روح آشفته همين بيدار بعدازظهر

طناب دار مي چرخد و جسمي بر بلندايش

و چوب دار مي لرزد پس از اين كار بعدازظهر

فريده آرمان  مسيحا